Kurs hipoterapii - praktyczne szkolenia dla przyszłych hipoterapeutów

Jak ubrać się na jazdę konną?

Dobór właściwego ubioru na jazdę konną jest kluczowy zarówno dla komfortu, jak i bezpieczeństwa. Kaski w różnych wielkościach posiadamy na miejscu.

• Kask ochronny - To absolutnie obowiązkowy element ubioru. Kask zapewnia ochronę głowy w przypadku upadku lub uderzenia. Powinien być dobrze dopasowany i spełniać normy bezpieczeństwa.
• Koszulka lub bluza - Polecamy wygodną, oddychającą koszulkę lub bluzę. W chłodniejsze dni dobrze sprawdzi się odzież termoaktywna, która utrzymuje ciepło, a jednocześnie odprowadza wilgoć.
• Spodnie jeździeckie - Spodnie powinny być elastyczne i dobrze dopasowane. Specjalne bryczesy zapewniają wygodę, nie krępują ruchów i mają wzmocnienia na wewnętrznej stronie nóg, co zmniejsza ryzyko otarć. W ciepłe dni można również założyć legginsy.
• Buty jeździeckie - Buty powinny być stabilne, mieć twardą podeszwę i być wyższe, aby zapewniały dobrą ochronę kostek. Niedopuszczalna jest jazda w klapkach. Jeżeli jest to element terapii, można jeździć boso.
• Rękawice jeździeckie - Rękawice chronią dłonie przed obtarciami i zapewniają lepszą kontrolę nad wodzami. Powinny być dobrze dopasowane, ale nie za ciasne, aby umożliwić swobodny chwyt.

Jak przygotować dziecko na zajęcia w stajni?

Należy wyjaśnić dziecku, że będzie miało do czynienia z żywym zwierzęciem, w stajni mogą też być psy i koty. W nowym miejscu należy wspierać dziecko i zachęcać, dodawać otuchy. Trzeba ostrożnie poruszać się przy koniu i pełną uwagę skupić na instruktorze, który wprowadzi w świat jeździectwa. Daj dziecku znać, że będziesz obserwował go z bezpiecznej odległości, jednak na grzbiecie konia powinno ono słuchać i zwracać się do instruktora.

Zapewnij dziecku odpowiedni strój. Nie zakładaj dziecku kasku rowerowego na jazdę konną!

Jakie są przeciwwskazania do hipoterapii?

Hipoterapia, choć jest skuteczną formą terapii, nie jest odpowiednia dla każdego. Istnieje szereg przeciwwskazań zdrowotnych, które mogą wykluczać lub ograniczać udział w terapii z wykorzystaniem koni. Oto najczęstsze przeciwwskazania:

Przeciwwskazania bezwzględne:
• Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
• Niewygojone rany.
• Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
• Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
• Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
• Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.
• Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Downa.
• Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.
• Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.
• Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.
• Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.
• Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.
• Podwyższona temperatura.
• Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania względne:
• Padaczka.
• Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
• Zaburzenia mineralizacji kości.
• Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.
• Dyskopatia.
• Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.
• Schorzenia okulistyczne - wymagana konsultacja.
• Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.

Dla kogo są zajęcia hipoterapii?

Zajęcia hipoterapii są skierowane do szerokiego kręgu osób z orzeczeniem o niepełnosprawności, w tym dzieci, młodzieży i dorosłych, którzy borykają się z różnymi problemami zdrowotnymi i rozwojowymi.

Dzieci

Zespoły neurologiczne
1. Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
3. Minimalne uszkodzenia mózgu.
4. Choroby mięśni (przy sile mięśni ocenianej w skali Lovetta na min. 3 punkty), konieczna indywidualizacja intensywności i czasu zajęć.
5. Dzieci niedowidzące i niewidome.
6. Choroby i zaburzenia psychiczne.

Zespoły ortopedyczne
1. Wady postawy.
2. Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.
3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

Inne
1. Zespoły genetyczne, np. zespół Downa
2. Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.
3. Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.
4. Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.

Dorośli

1. Stwardnienie rozsiane.
2. Stany po udarze.
3. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
4. Inne choroby narządu ruchu na tle neurologicznym i ortopedycznym.
5. Choroby i zaburzenia psychiczne.
6. Uzależnienia.
7. Patologie społeczne.

Kiedy zacznę galopować?

Galop to marzenie wielu jeźdźców, niestety osoba początkująca nie będzie się mogła poruszać w tym tempie na pierwszych lekcjach. Obok sprawności jeździeckiej, przygotowania fizycznego ważna jest także kondycja psychiczna i zaakceptowanie ryzyka upadku.

Galopowanie wiąże się bowiem z większymi prędkościami i może być dla początkującego jeźdźca stresujące. Osoba, która czuje się niepewnie, powinna poczekać, aż nabierze większej pewności siebie i umiejętności w bardziej podstawowych chodach.

Zazwyczaj uczniowie zaczynają naukę galopu po opanowaniu kłusa (co zwykle zajmuje od 3 do 6 miesięcy regularnych lekcji, w zależności od indywidualnych postępów). Trener lub instruktor będzie odpowiedzialny za ocenę gotowości jeźdźca do galopowania, stopniowo wprowadzając go do tego chodu w bezpieczny sposób.